ខេត្តប៉ៃលិន ៖ សាលារៀនមានអស់ហើយ លោកគ្រូអ្នកគ្រូក៏មានច្រើនគ្រប់គ្រាន់ដែរ តែធ្វើយ៉ាងណា ត្រូវបង្រៀនអប់រំដល់សិស្សានុសិស្សឱ្យយកចំណេះដឹងរបស់ខ្លួនទៅកសា ងជីវភាពរស់នៅ និង ធ្វើឱ្យប្រទេសជាតិមានការរីកចម្រើន ជាពិសេសត្រូវបង្រៀនដល់ពួកគេ ឱ្យយល់ដឹងពីច្បាប់ចរាចរ គ្រោះថ្នាក់នៃការប្រើប្រាស់គ្រឿងញៀន និងបញ្ហាប្រឈមនឹងការឆ្លងមេរោគអេដស៍ផងដែរ ។
នេះជាការលើកឡើងរបស់ឯកឧត្តម កើត សុធា អភិបាលនៃគណៈអភិបាលខេត្តប៉ៃលិន កាលពីរសៀលថ្ងៃទី៣១ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៧ នៅក្នុងសាលប្រជុំនៃមន្ទីរអប់រំយុវជន និងកីឡាខេត្ត ក្នុងពិធីសន្និបាតបូកសរុបលទ្ធផលការងារអប់រំប្រ ចាំឆ្នាំសិក្សា២០១៥-២០១៦ និងលើកទិសដៅសម្រាប់ឆ្នាំ២០១៦-២០១៧ ដោយអញ្ជើញចូលរួមពីឯកឧត្តម ផាន់ ចាន់ធុល អភិបាលរងខេត្ត លោក តង់ ធារ៉ា ប្រធានមន្ទីរអប់រំយុវជន និងកីឡាខេត្ត ដោយមានការចូលរួមពីលោកមេភូមិ ចៅសង្កាត់ លោកនាយក នាយករង ព្រមទាំងលោកគ្រូ អ្នកគ្រូយ៉ាងច្រើនកុះករ ។
ឯកឧត្តម កើត សុធា បានបន្តទៀតថា លោកគ្រូអ្នកគ្រូ គឺជាឪពុកទី២ របស់សិស្សានុ សិស្ស អ៊ីចឹងហើយ ត្រូវធ្វើការអប់រំដល់ពួកគេរាល់ថ្ងៃគ្មានទីបញ្ចប់ ត្រូវតែផ្តល់ចំណេះដឹងពាក់ព័ន្ធនឹងសង្គម ដល់ពួកគេ និងណែនាំយ៉ាងណាឱ្យពួកគេយល់ដឹងច្បាស់អំពីបញ្ហាអា ក្រក់ក្នុងសង្គម ។
លើសពីនេះ ធ្វើយ៉ាងណាសុំកុំឱ្យមានគ្រឿងញៀន ជម្ងឺអេដស៍ និងល្បែងស៊ីសងនៅក្នុងសាលារៀន ហើយបញ្ហាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរ ត្រូវណែនាំពួកគេឱ្យស្គាល់ពីច្បាប់ ព្រោះមនុស្សកំពុងតែស្លាប់ជាច្រើននាក់ រៀងរាល់ថ្ងៃដោយសារបញ្ហានេះ លើសជាងជម្ងឺអេដស៍ទៅទៀត ។
ចំណែក លោក តង់ ធារ៉ា ប្រធានមន្ទីរអប់រំ យុវជន និងកីឡាខេត្តបានឱ្យដឹងថា លោ កគ្រូអ្នកគ្រូទាំងអស់មិនត្រូវលេងហ្វេសប៊ុកនៅក្នុងម៉ោងបង្រៀននោះឡើយ ហើយនាយក សាលា ត្រូវតែចុះត្រួតពិនិត្យមើលជាប្រចាំ បើឃើញមានករណីនេះ ត្រូវតែរាយការណ៍ជូនមកខាងមន្ទីរ ដើម្បីធ្វើការអប់រំដល់ពួកគាត់ ព្រោះយើងជាគំរូដល់សិស្សទាំងអស់ ។
លោក តង់ ធារ៉ា បានបន្តទៀតថា លោកគ្រូអ្នកគ្រូ ត្រូវតែនាំយុវជន ឱ្យធ្វើអ្វីមួយដែ លមានសារប្រយោជន៍ដល់សង្គម បើសិនជាអ្នកផ្សេង ឃើញយើងធ្វើអំពើល្អ នោះនឹងមានអ្នកមកចូលរួមកាន់តែច្រើនឡើងៗ ហើយលើសពីនេះ បើលោកគ្រូណាម្នាក់ពាក់ព័ន្ធនឹងគ្រឿងញៀន ត្រូវតែដេញចេញពីតួនាទីរបស់ខ្លួន ហើយនឹងចាត់ការតាមផ្លូវច្បាប់តែម្តង ។
ចំណែកនៅក្នុងរបារយការណ៍ បញ្ហាប្រឈមទាក់ទងនឹងការទទួលសេវាអប់រំមានជា ច្រើនដូចជា ខ្វះសម្ភារឧបទេស ខ្វះគ្រូ ខ្វះឯកសារជំនួយស្មារតី និងខ្វះអគារ បរិស្ថានក្រៅថ្នាក់មិនទាន់សមស្រប (មិនមានម្លប់សម្រាប់កុមារ ជ្រកលេង) ប្រមូលកុមារចូលរៀនមិនទាន់អស់ពីក្នុងភូមិ (មាតាបិតាមិនមានការបញ្ជូនកូន មកសាលារៀន) គ្រូមិនបានប្រជុំបច្ចេកទេសថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ខ្វះសៀវភៅសិក្សាគោល ប្រាក់ឧបត្ថម្ភគ្រូមត្តេយ្យសិក្សាសហគមន៍តិច (ម្ភៃម៉ឺនរៀលក្នុង១ខែ) គ្រូមត្តេយ្យសិក្សាសហគមន៍ផ្លាស់ប្តូរញឹកញាប់ ។
គ្រួសារមួយចំនួនមានទីលំនៅមិនពិតប្រាកដ ចំណាកស្រុក មាតាបិតា អាណាព្យាបាល អាជ្ញាធរមួយចំនួនមិនបានជួយជំរុញ និងតាមដានការសិក្សារបស់កូនគាត់នៅឡើយ ។ សាលាមួយចំនួនមិនទានមានផែនទីខ្នងផ្ទះ និង ក្រុមបណ្តាញតាមភូមិ សាលារៀន និងសហគមន៍មួយចំនួនមិនទាន់មានកិច្ចសហការល្អ គ្រូបង្រៀនមួយចំនួនគ្មានកិច្ចតែងការ និងសម្ភារឧបទេ សសម្បូរបែប សិស្សធ្លាក់មធ្យមភាគមិនមកធ្វើតេស្តចុងនិងដើមឆ្នាំបានគ្រប់ចំនួន ។ សាលាមួយចំនួនខ្វះសម្ភាររូបវ័ន្តអនាម័យ (សម្ភារវាស់ស្ទង់ សុខភាពសិស្ស សម្ភារអនាម័យ កន្លែងលាងសម្អាតដៃ បង្គន់អនាម័យ និងប្រភពទឹកស្អាត) ។ សាលារៀនមិនទាន់មានកម្មវិធីអាហារពេលព្រឹក ឬកម្មវិធីអាហាររូបត្ថម្ភ ។ សិស្សក្រីក្រ អាហាររូបករណ៍មួយចំនួនតូចនៅតែបោះបង់ការសិក្សា ។ បច្ចេកទេសបង្រៀនមិនទាន់ឆ្លើយតបនឹងសមត្ថភាពទទួលយកចំណេះដឹងរបស់សិស្ស ដោយវិធីសាស្ត្របង្រៀនខ្វះការ ផ្សារភ្ជាប់រវាងខ្លឹមសារមេរៀន និងសម្ភារឧបទេស ។ សិស្សានុសិស្សមួយចំនួនមកពីគ្រួសារ ក្រីក្រ លំបាក កំព្រា ហិង្សា ប្រសិទ្ធភាពនៃការចាប់យកចំណេះដឹងរបស់សិស្សនៅមានកម្រិ តទាប ។ ការបង្រៀនមានតែទ្រឹស្តី ខ្វះការពិសោធ និងការស្រាវជ្រាវ ។ ថវិកាអាហារូបករ ន៍បើកផ្តល់មានការយឺតយ៉ាវ ។ ពិបាកទំនាក់ទំនងជាមួយសហគមន៍ ។ ការទប់ស្កាត់សិស្ស បោះបង់ការសិក្សា មិនទាន់មានប្រសិទ្ធភាព ។
ជាចុងក្រោយក៏មានការបំពាក់មេដាយមាស ប្រាក់ និងសម្រិត ជូនដល់លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ ដែលមានស្នាដៃល្អក្នុងការបង្រៀនដល់សិស្សានុសិស្សផងដែរ ៕
ដោយ ៖ នីយ៉ា
